Vraagt de mevrouw die ik aan de lijn heb. Ik beantwoord bevestigend en zeg dat ik zeker ook particuliere cliënten begeleid. “Ja”, gaat ze verder, “ik dacht ik vraag het even en ook of u MBO’rs doet. Op uw site staat namelijk dat u alleen met hoger opgeleiden werkt”.
Nu moet ik even heel snel denken en zoeken naar een passend antwoord. Op mijn site namelijk staat dat nergens! Althans, niet zo letterlijk. En deze mevrouw is in ieder geval slim genoeg om tussen de regels door te lezen wat er niet staat. Want uiteindelijk klopt het wel dat de meeste mensen die mijn hulp inschakelen hoger opgeleid zijn. Het bezorgt me een onaangenaam gevoel van gêne. Had ik niet nog zeer recentelijk een discussie met een vriendin waarin ik onverbloemd liet weten wat ik er van vind om dat expliciet op je site te zetten?
Enigszins van slag en in verwarring gebracht hang ik een onsamenhangend verhaal tegen haar op waarvan de kern zo’n beetje is dat ze van harte welkom is.
Dat de mevrouw zelf ook een beetje warrig en onsamenhangend is, blijkt als ze mij komt bezoeken voor een kennismakingsgesprek. Maar o jee, dat is bij lange na niet het ergste! Het eerste wat ik denk als ik haar zie is: HELP! Ze ziet eruit alsof al haar problemen in haar uiterlijk zijn gaan zitten. Ik geef haar een hand en loop voor haar door de gang richting mijn praktijkruimte, blij dat ze mijn vertwijfelde en wanhopige blik niet kan zien.
Na de gebruikelijke koffie en thee beleefdheden steekt ze van wal. En alsof ik van alle ins en outs op de hoogte ben doet ze haar verhaal. Binnen vijf minuten ben ik verwikkeld in een al járen slepend conflict waar ik nauwelijks enige samenhang in kan ontdekken. Wat een chaos en wat een pijn.Terwijl ze inmiddels haar hele ziektegeschiedenis, inclusief operaties, uit de doeken doet, strijden haar uiterlijk en haar verhaal om mijn aandacht.
Wat een fascinerende vrouw! Ze is absoluut slim en had tot voor enkele jaren haar leven aardig op orde en wist redelijk wat ze wilde. Nu zit ze hier, tegenover mij, totaal opgebrand door de problemen die ze duidelijk koestert. Wat komt ze eigenlijk doen? Wat is haar precieze hulpvraag? En is ze bij mij op haar plek? Kan ik haar begeleiden? Wil ik haar begeleiden? Ik twijfel, ze heeft al menig psycholoog gezien.
Intussen is ze in haar verhaal bij man en kinderen belandt. En ja hoor, dacht ik het niet. Temidden van mijn twijfel en haar verhaal, laat ze zich ontvallen: “Ja, thuis hoef ik natuurlijk echt niet meer aan te komen met m’n verhalen!”.
Ai! Ik merk dat mijn twijfel omslaat in boosheid. “Nee” denk ik, “lekker je drama’s op mijn bord komen leggen.” En ik realiseer me dat wij niet de juiste match zijn. Ik zou haar geen recht doen en mezelf geen plezier.
Twee dagen later belt ze. Ze vindt de afstand te groot. Waarschijnlijk die tot mij, maar laf als ik ben haal ik slechts opgelucht adem.
Deze column is ook verschenen in het mei nr. van ZNetwerk www.znetwerk.nl
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen